Het verhaal
Dit verhaal begint op het busstation van Caravaca, wachtend op mijn pick-up naar Camp Altiplano in Spanje. Ik was enthousiast over deze totaal nieuwe ervaring voor mij. Ik heb nog nooit vrijwilligerswerk gedaan, niet op deze manier in ieder geval. En daar was ze, de kampcoördinator Silvia, met een Jeep (ik leerde al snel dat ze dol is op deze machine die haar overal naartoe brengt). Ze is kalm en ontspannen met een vastberaden houding en vanaf dat moment wist ik dat alles goed zou gaan.
Net als Spanje was het kamp iets nieuws en spannends. Het droge herfstweer verwelkomde me op de velden met amandelbomen. Het uitzicht is adembenemend en als je goed kijkt is het echt zichtbaar welk deel geregenereerd is. Aangezien ik over regeneratieve technieken heb gelezen, wilde ik graag zien hoe het in de praktijk werkt en nieuwe dingen leren. Ik hoefde hier niet lang op te wachten want er begon een cursus en we moesten het kamp voorbereiden voor de deelnemers. Dit was geen verrassing voor mij, want ik deed ook mee aan de cursus, dit is een van de redenen waarom ik besloot om deze keer vrijwilliger te worden. En het leren ging door tijdens de cursus en opeens werd alles duidelijk. Ik kreeg een verklaring voor dingen die ik had waargenomen.
En toen was de cursus voorbij en kwam alles weer in een normaal ritme. Het runnen van een restauratiekamp vergt veel werk. De gebouwen moeten onderhouden worden, toiletten geleegd om te composteren, onkruid wieden, water geven, oogsten, het een en het ander repareren. Tot mijn verrassing begon het plantseizoen en hebben we gezaaid, compost verspreid en gemulcht. Er is altijd wel iets te doen en als je je toch verveelt kun je je eigen experiment maken als je Silvia netjes om toestemming vraagt. Ik wilde kijken of ik snel compost kon maken met het materiaal dat ik daar had. Wat je ook doet gedurende de dag, het is zo goed om het resultaat van hard werken te zien.
Maar alles is niet alleen maar werk. En werk is niet echt werk omdat het iets is wat je wilt doen. En vrijwilligerswerk is zoveel meer dan dat. Naast ecologisch herstel heb ik Spaans culinair geleerd, tradities, taal, gewoonten, bouwtechnieken, landbouw, enz.
Het voordeel van dit kamp is de boerderij waar het kamp op ligt. Voor de afwisseling van de dagelijkse activiteiten konden we onze helpende handen aan de boerderij geven. Ik hield van het oogsten in welke vorm dan ook. De geur van verse tomaten, de vormen van aubergines, de bloemen van courgettes om er maar een paar te noemen. Soms, als we geluk hadden, konden we meedoen met het koken van groenten tot geweldige pasta's en sauzen. Of als we druiven aan het oogsten waren, hielpen we met het sap maken, de eerste stap naar wijn. Sommige avonden gingen we naar de boerderijen om mee te eten en muziek te maken. Hoe langer je vrijwilligerswerk doet, hoe meer mensen je leert kennen en hoe meer plezier je hebt.
Net als alle goede momenten komt het verdriet als het tijd is om afscheid te nemen. Ik verliet dit kamp met een zwaar gemoed in de hoop dat ik nog eens terug kan komen om deze geweldige visie van het kamp en de boerderij te ondersteunen. En weer stond ik op het busstation, hopend dat ik terug kon komen en omringd kon worden door deze geweldige mensen die je het gevoel geven dat je deel uitmaakt van de familie, zoals je altijd bent.
