Het verhaal
De Indiase regering werd de eerste ter wereld die een Nationaal boslandbouwbeleid in 2014. Het is een progressieve stap, maar institutionele infrastructuur is slechts een deel van de puzzel om een agroforestry-industrie op te schalen.
Agroforestry wordt steeds bekender. Deze techniek voor landbeheer integreert bomen, struiken, gewassen en vee om diverse landbouwsystemen te creëren. De voordelen zijn breed en veelzijdig; agroforestry kan voedselonzekerheid aanpakken, armoede verlichten en koolstof absorberen. De praktijk biedt een innovatieve oplossing voor het beperken van klimaat- en marktrisico's die een duurzaam inkomen oplevert voor de plattelandsbevolking en tegelijkertijd grote gebieden van aangetast land en bodems herstelt.
Het integreren van bomen in de landbouw is een eeuwenoude praktijk in India. In de noordelijke regio's staat het kweken van bomen op de boerderij bekend als Kheti-Wadi en in het zuiden van India, de bostuinen van Kerala zijn wereldberoemd. Een wijdverspreide agroforestry-industrie in India zou kunnen betekenen dat we tegemoet komen aan de behoeften van een groeiende bevolking en tegelijkertijd bouwen aan een duurzame toekomst. Maar ondanks de lange tradities van agroforestry in India wordt de praktijk slechts op beperkte schaal en in bepaalde gebieden toegepast.
Het doel van het Indiase nationale boslandbouwbeleid is het bieden van een gearticuleerd institutioneel framework waardoor agroforestry kan worden opgeschaald en het bosareaal in het land kan toenemen tot 33%. Agroforestry is echter meer dan bomen planten.
Tijd en armoede
De Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) presenteert agroforestry als een methode om armoede verminderen. Langetermijnstudies tonen inderdaad aan dat agroforestry verdubbelt het inkomen van de boer en overvloedige agroforestrysystemen pakken voedselonzekerheid aan. Toch leveren veel boomsoorten pas na 5 jaar voordelen op en sommige, zoals houtsoorten zoals mahonie, pas na 60 jaar. Investeren in agroforestry vereist geduld. Maar als een boer worstelt om een inkomen te verdienen, verhindert de tijd die met agroforestry gepaard gaat de adoptie.
Onderzoek naar de adoptiekloof van agroforestry in Kenia toont aan dat armoede een diepgeworteld obstakel is voor het opschalen van agroforestry. Boeren die "chronisch voedselonzeker zijn" en "afhankelijk zijn van onregelmatige contante inkomsten" zijn niet in een positie om agroforestry toe te passen. Agroforestry wordt dus eigenlijk "beperkt door de sociale omstandigheden en de natuurlijke hulpbronnen die het zou moeten verbeteren".
In India zijn meer dan 80% van de boeren werkt op kleine en marginale landbouwbedrijven (minder dan 2ha). Het integreren van agroforestry met innovatieve financiering of snel groeiende geldgewassen kan nodig zijn om mensen te voorzien van meer onmiddellijk voedsel en inkomen terwijl de bomen groeien. Anders zullen de echte en langetermijnvoordelen van agroforestry niet gevoeld worden door diegenen die het het meest nodig hebben.
Kennisuitwisseling en participatie
Uitbundige agroforestrysystemen bevorderen gezonde plant-bodemrelaties. In plaats van te kijken naar één gewas- of veecomponent, integreert agroforestry er meerdere om een systeem te creëren dat de natuur nabootst. Het benutten van die natuurlijke kracht is wat agroforestrysystemen zo productief maakt. Dat maakt agroforestry echter kennisintensief. Het betekent ook dat agroforestry moet worden aangepast aan het lokale landschap, de lokale kennis en de behoeften van de lokale gemeenschap.
In de jaren 1970 en 1980, bosbouwprogramma's in India leidde ertoe dat boeren plantagebomen zoals eucalyptus gingen verbouwen. Boeren werden aangemoedigd om hout te produceren voor de markt in plaats van te voorzien in de lokale voedselbehoeften. Het programma werd alleen toegepast in regio's die gekenmerkt werden door commerciële landbouw en werd niet op grote schaal toegepast.
Daarentegen zijn er positieve tekenen dat basispraktijken die zijn aangepast aan lokale behoeften worden overgenomen. De wadi-model is een holistische benadering die agroforestry afstemt op aspecten van het plattelandsleven in India, om voedselzekerheid te bieden en armoede te verlichten. Deelnemers aan wadi modellen wonen maandelijkse bijeenkomsten bij om samen te leren en problemen op te lossen. Studies laten zien dat op wadi's gebaseerde modellen in heel India worden overgenomen door boeren. Toch is de verspreiding van het model van boer tot boer laag, waardoor externe ondersteuning essentieel is voor het opschalen van dergelijke praktijken.
Het opschalen van agroforestry is afhankelijk van het effectief integreren van lokaal ecologisch inzicht met de nieuwste wetenschappelijke technieken. Participatieve planning en open discussies stellen gemeenschappen in staat om praktijken te ontwikkelen die gebaseerd zijn op hun lokale behoeften, terwijl externe partijen - zoals overheidsinstanties of NGO's - lokale kennis kunnen aanvullen met extern advies.
Eerlijke en gelijke toegang tot land
De FAO stelt dat veilige en langdurige huur is essentieel voor boeren om over te stappen naar agroforestry. En in de context van agroforestry is het belangrijk om duidelijkheid te hebben over de rechten van hulpbronnen en het eigendom van de producten - zoals fruit of houtbrandstof - die gegenereerd worden door agroforestrypraktijken. Anders is er weinig stimulans voor mensen om te investeren in praktijken die een lange tijdshorizon hebben om rendement op te leveren.
Sinds 2006 zijn in India de rechten van gemeenschappen die afhankelijk zijn van het bos erkend voor meer dan 1 miljoen hectare. Het progressieve beleid vervangt wetten uit het koloniale tijdperk die bedoeld waren om bosrijkdommen te confisqueren en te controleren. En er zijn al succesverhalen van gemeenschappen die profiteren van de wettelijke herdefiniëring van bamboe. Toch Meer dan 50% van de Indiase boeren hun land niet bezitten en er blijven onduidelijkheden bestaan over hoe gemeenschappen in heel India bosgrond mogen gebruiken.
Het nationale agroforestrybeleid is een stap in de richting van duidelijkheid over de wettelijke status van agroforestry in India, maar het moet worden aangevuld met gemeenschapsgebaseerd landbeheer dat aanvaardbaar is voor alle belanghebbenden. Dat zal mensen de zekerheid geven om langetermijninvesteringen in agroforestry te doen.
Verbinding met eerlijke markten
Volgens Agroforestry NetwerkDe ontwikkeling van agroforestry steunt op het verbinden van boeren met consumenten via eerlijke waardeketens. En de diverse aard van agroforestry betekent dat het weliswaar meerdere inkomstenstromen en economische veerkracht biedt, maar dat de aansluiting op de markt niet zo duidelijk is als bij basisgewassen. Het is dus belangrijk om complementaire systemen te ontwikkelen die de ontwikkeling van agroforestry verbinden met eerlijke markten.
Dat is vooral nodig voor gemeenschappen zoals de Baiga en Gond in Chattisgarth, India. De meeste mensen in deze gemeenschappen leven van de landbouw. Toch zijn ze nog steeds grotendeels afhankelijk van een ruilsysteem en omdat velen van hen analfabeet zijn, worden ze vaak uitgebuit door tussenpersonen en geldschieters.
Om ervoor te zorgen dat agroforestry gebruikt kan worden als een middel om gemarginaliseerde gemeenschappen zoals de Baiga en de Gond ten goede te komen, is aansluiting bij eerlijke markten noodzakelijk. Dat kan door het ontwikkelen van inclusieve marktsystemen. Of door groepen boeren te ondersteunen om coöperaties te vormen en zo een basis te leggen om hun producten te koppelen aan eerlijke en vertrouwde tussenhandelaren. Op deze manier krijgen gemeenschappen de kans om zich in te zetten voor en invloed uit te oefenen op lokale, regionale en wereldwijde toeleveringsketens.
Buiten het institutionele framework
Het nationale agroforestrybeleid is een stap in de goede richting. Om de agroforestrysector in India op te schalen, moet je echter verder kijken dan het institutionele framework. Zoals we hebben gezien kan wijdverspreide toepassing worden belemmerd door armoede; er zijn bepaalde behoeften met betrekking tot het delen en uitwisselen van kennis; en het is noodzakelijk om ervoor te zorgen dat agroforestry hand in hand gaat met eerlijke en gelijke toegang tot land. Progressieve beleidsveranderingen moeten gepaard gaan met een effectieve implementatie op het terrein. Alleen dan kan agroforestry in heel India op grote schaal worden toegepast. en de voordelen bieden die zo vaak gepromoot worden.
