Het verhaal
Op 22 septemberen, 2022, Commonland en Wij.land spraken over de mogelijkheden van een koolstofmarkt voor landschapsherstel en gaven voorbeelden uit de praktijk. Hieronder vindt u de meest gestelde vragen, inclusief de antwoorden.
- Hoe werkt de prijsbepaling van koolstofkredieten?
De prijs van koolstofkredieten volgt de basisregels van vraag en aanbod. Aangezien er het laatste decennium een overschot aan aanbod was en de vraag naar koolstofcredits (credits) nog steeds laag was, schommelde de gemiddelde prijs tussen 3-5 $ per credit. Elk credit komt overeen met 1 ton CO2. Dit is een gemiddelde prijs voor alle soorten koolstofkredieten en deze soorten kredieten zijn afhankelijk van het gebruikte koolstofprogramma (Gouden standaard, VCS), het type koolstofproject waarbinnen de credits werden gegenereerd (hernieuwbare energie, bebossing, bodemkoolstof, enz. Verwacht wordt dat de vraag verder zal toenemen en dat de prijs in de toekomst zal stijgen.
Een sterke factor voor een hogere koolstofprijs is de hoeveelheid en de kwaliteit van de nevenvoordelen die samengaan met het koolstofproject. In het geval van 4 Returnsverwachten we koolstofkredieten te genereren met bovengemiddelde prijzen, omdat we de projecten inbedden in landschapsherstel met een breed scala aan rendementen, en onze projectontwerpen houden hier rekening mee. Ook richten we ons op de boetiekmarkt met behulp van 'Emission Reduction Purchase Agreements' (ERPA), waarbij een specifiek bedrijf een directe koopovereenkomst met ons sluit om voor een vooraf vastgestelde prijs koolstofkredieten te kopen van een bekend koolstofproject. Deze aanpak helpt bij het creëren van transparantie over de herkomst van het koolstofproject en het type (mede)voordelen in termen van landschapsherstel (bijv. verbeterde bodemvruchtbaarheid, verhoogde biodiversiteit, waterbeschikbaarheid in het landschap, een nieuwe inkomstenstroom voor boeren die helpen bij het implementeren van herstellende landschapsplannen en de overgang naar regenag, etc....). Het waarborgen van kwaliteit door transparantie heeft ook invloed op de prijs van de credits, wat over het algemeen leidt tot een hogere prijs door koolstofcredits van hogere kwaliteit. Een ERPA helpt om deze hoge kwaliteit van de credits op transparante wijze te waarborgen en kan bijdragen aan een hogere prijspremie voor de credits.
- Wat is het verschil tussen koolstofkredieten en koolstofcertificaten?
Ze zijn in principe hetzelfde, alleen gelden er andere formuleringen. Fysiek is er echter een klein verschil: 'Certificaat' beschrijft het stuk papier/digitaal-analoog waarop het koolstofkrediet wordt uitgegeven (de waarde 'papier'), en 'krediet' is gewoon de toekenning van een waarde aan 1 ton CO2-equivalent.
Alle koolstofkredieten (uitgegeven in de vorm van certificaten) worden uitgegeven in t CO2 equivalentenrekening houdend met alle broeikasgassen zoals gespecificeerd door het UNFCCC (en zijn technisch panel IPCC). Er zijn zogenaamde 'global warming potential (GWP)' waarden om tonnen broeikasgassen (bijvoorbeeld methaan) om te rekenen naar tonnen CO2 (hetzelfde voor alle andere broeikasgassen. Deze GWP-factoren kunnen voortdurend worden bijgewerkt in de werkgroeprapporten van het IPCC die elk jaar worden uitgegeven. Equivalent' betekent dat de totale hoeveelheid credits niet alleen uit CO2 bestaat, maar ook uit andere broeikasgassen, omgerekend met behulp van de GWP-factoren, zoals hierboven beschreven. Voor achtergrondinformatie zie het beoordelingsrapport van het IPCC.
- Kunnen bedrijven/producenten hun eigen reductie/compensatieregelingen opzetten en zijn deze onderworpen aan hetzelfde niveau van normen als de koolstofkredieten die u aan de markt verkoopt?
Bedrijven moeten zich richten op het verminderen van CO2-equivalente emissies in hun toeleveringsketen, in plaats van te proberen alle CO2-eq. te compenseren door CO2-credits te kopen. Er zijn internationaal erkende normen (vaak niet-bindend) voor bedrijven die een framework bepalen voor de mate van compensatie die een bedrijf kan nastreven om zijn broeikasgasemissies te verminderen. De centrale standaard is de SBTi netto-nul standaard, die duidelijk de bevindingen van het IPCC en zijn aanbevelingen implementeert om duidelijke richtlijnen op te stellen voor bedrijven over hoe ze CO2-compensatie kunnen opnemen in hun netto-nul-strategie. Bedrijven moeten de CO2-uitstoot van hun productie verminderen, maar moeten ook rekening houden met "... rhet verwijderen van CO2 uit de atmosfeer om restemissies te neutraliseren en mogelijk netto negatieve emissies te handhaven die cumulatieve CO2 in de atmosfeer in de loop van de tijd verminderen...." (SBTi, 2021). Dezelfde richtlijnen stellen dat bedrijven zich eerst moeten richten op emissiereductie binnen hun eigen toeleveringsketen (door bijvoorbeeld schonere productietechnologie toe te passen, etc.), maar vervolgens ook aan mitigatie moeten doen buiten hun eigen toeleveringsketen, door te investeren in koolstofprojecten die helpen koolstofputten te verbeteren. Belangrijk is dat bedrijven compensatie alleen gebruiken voor hun onvermijdelijke emissies, d.w.z. emissies die niet verder kunnen worden gereduceerd. Kijk op Netto-nul-norm.pdf.
- Hoe verwacht u dat de koolstofmarkt zich de komende 5 jaar zal ontwikkelen?
De vraag naar koolstofkredieten neemt toe, waardoor de prijs van koolstofkredieten stijgt. Er is momenteel een toename in aandacht, vraag, technologische innovatie en verfijning op de wereldwijde koolstofmarkten. De integriteit van koolstofprojecten staat centraal en de normen voor het waarborgen van de kwaliteit van koolstofprojecten worden strenger. Belangrijk is een multiplicatoreffect voor bedrijven die kunnen vertrouwen op een eerder beproefde aanpak voor het compenseren van onvermijdelijke emissies om ambitieuze klimaatdoelen te ondersteunen. De omstandigheden worden beter voor organisaties om over te stappen van eenmalige aankopen van koolstofkredieten naar langetermijninvesteringen die bijdragen aan de verbetering van met name op de natuur gebaseerde oplossingsprojecten (bebossing, bodemkoolstof, herstel van wetlands, enzovoort). Als de koolstofmarkten zich verder blijven ontwikkelen, zullen ze aanzienlijke stimulansen creëren voor investeerders om te investeren in landschapsherstel via koolstofprojecten als vehikel. Een hogere prijs voor koolstofcompensatiecredits stimuleert organisaties om te investeren in broeikasgasreductie in hun eigen toeleveringsketen, omdat het goedkoper wordt om nieuwe technologie toe te passen dan om emissies louter 'af te kopen' door goedkope compensaties. Op de lange termijn komt een prijsverhoging ten goede aan het terugdringen van greenwashing, omdat het voor organisaties moeilijker wordt om goedkope koolstofcredits te kopen in plaats van zich te committeren aan broeikasgasreductie.
- Wat is het verschil tussen koolstofprojecten op landschapsniveau en op projectniveau?
Commonland ontwikkelt samen met Wetlands international en Landscape Finance Lab een framework voor koolstoffinanciering onder de naam "Landschapsherstel op schaal versnellen". Om het gemakkelijker te maken voor grootschalige herstelactiviteiten om koolstofprojecten binnen het landschap te ontwikkelen. In één landschap zouden we bijvoorbeeld verschillende activiteiten kunnen nastreven die koolstofpotentieel opleveren en al deze activiteiten zouden worden geïntegreerd in een pdd (project design document) op landschapsniveau. Het is niet per se een probleem dat koolstofprojecten op projectniveau plaatsvinden. Het is aan ons om de projecten die in een landschap plaatsvinden te organiseren in één project.
- Hoe wordt de kwaliteit van koolstof momenteel gegarandeerd aan bedrijven? Hoe voorkom je greenwashing met koolstofkredieten?
De kwaliteit van koolstof wordt momenteel aan bedrijven gegarandeerd door projecten die zijn opgezet volgens bepaalde standaardcriteria en gevalideerde methodologieën van de koolstofprogramma's (koolstofstandaardorganisaties). Voorbeelden van internationale programma's zijn Verra's VCS, Gouden standaard, en Plan Vivo. Nationale koolstofprogramma's, zoals label bascarbone in Frankrijk, het emissiereductiefonds in Australië en de Stichting Nationale Koolstofmarkt (SNK) in Nederland, bieden standaarden om de kwaliteit te waarborgen van lokaal gegenereerde koolstofkredieten die (gedeeltelijk) ook worden gebruikt voor het behalen van de nationaal vastgestelde bijdragen (NDC's) van de betreffende landen. Een belangrijk kenmerk van koolstofkredieten met een kwaliteitsbeoordeling is de goedkeuring door de Internationale alliantie voor koolstofvermindering en -compensatie (ICROA).
Er is sprake van greenwashing met behulp van koolstofcredits als een bedrijf zijn koolstofvoetafdruk wil verbeteren door middel van goedkope koolstofcompensaties, zonder te investeren in maatregelen die de broeikasgasemissies in zijn toeleverings- en waardeketen verminderen. Koolstofcredits hebben een 'hefboomeffect', in de vorm van hun prijs als die hoger is dan de prijs voor het verminderen van 1 ton CO2-equivalent. Ook kunnen te lage projectontwikkelings- en MRV-kosten erop wijzen dat een koolstofstandaard niet voorziet in nauwkeurige en/of sterk gestandaardiseerde criteria of monitoringmethoden en het gevaar in zich dragen dat ze een voedingsbodem vormen voor greenwashing. Daarom kunnen hoogwaardige koolstofcredits van door ICROA goedgekeurde geaccrediteerde standaarden worden beschouwd als de beste koolstofcredits en zullen ze hopelijk binnenkort beschikbaar zijn tegen een hogere prijs.
- Hoe wordt rekening gehouden met de geografie van de uitstoot van koolstofprojecten (vastleggen op dezelfde locatie waar het is uitgestoten)?
Uitstoot is een wereldwijd probleem. Het maakt niet noodzakelijk uit waar we koolstof vastleggen, overal waar we CO2 kunnen vastleggen is goed voor het milieu. Koolstofprojecten onder het Kyoto-protocol konden aanvankelijk alleen worden opgezet in ontwikkelingslanden en niet in ontwikkelde landen. Daarom waren koolstofstandaarden, zoals de gouden standaard, aanvankelijk allemaal gericht op ontwikkelingslanden. Na de overeenkomst van Parijs veranderde dit en konden alle landen beginnen met het ontwikkelen van koolstofprojecten. Vanuit een ethisch perspectief, het kan beter zijn om ons te richten op ontwikkelingslanden, waar verarmde gemeenschappen en aangetast land zijn. en het koolstofproject uit te voeren in een gebied dat aangetast en verarmd is. waar zich verarmde gemeenschappen bevinden. Het vastleggen van koolstof gaat niet alleen over koolstof, maar ook over het regenereren van land en het creëren van nevenvoordelen.
- Hoe kunnen we ervoor zorgen dat koolstofcompensaties lokaal zijn en geen koloniale patronen reproduceren?
We moeten ervoor zorgen dat projecten passen in de cultuur van het gebied waar ze worden uitgevoerd. Een koolstofproject moet het idee zijn van de lokale mensen en gemeenschappen. Het moet een project zijn dat zij willen doen en niet iets dat hen gevraagd is te doen. Je moet een activiteit vinden die al nuttig is. Deze activiteiten moeten de gemeenschappen al helpen. In de grote gouden standaarden zijn er raadplegingsprocedures voor belanghebbenden om ervoor te zorgen dat iedereen akkoord gaat, en als iemand niet akkoord gaat, verplicht de koolstofstandaard de belanghebbenden om het project te herzien. We moeten kiezen voor projecten met nevenvoordelen.
- Hoe kunnen kopers en producenten van koolstofkredieten met elkaar in contact worden gebracht op een manier dat ze elkaar kennen, zonder dat de producent anoniem wordt en zonder dat het agentschap kan kiezen aan wie het verkoopt?
Door gebruik te maken van directe koopovereenkomsten voor emissiereductie (ERPA) kunnen koper en verkoper, maar ook producent en betrokken gemeenschappen met elkaar in contact worden gebracht en kan een transparante uitwisseling van informatie over de kwaliteit van koolstofkredieten worden bevorderd. Het is moeilijker om dit niveau van transparantie te bereiken als koolstofkredieten worden gecreëerd en vervolgens verkocht via een groot register.
- Hoe wordt het behoud van biodiversiteit beschouwd binnen de koolstofkredietmarkt?
Door biodiversiteit op te nemen in koolstofkredieten, momenteel in de vorm van de CCB-certificering van Verra.
- Wat vindt Commonlands van de afweging tussen de striktheid van verificatieaudits versus de kosten en tijd die ermee gemoeid zijn?
De drie belangrijkste belemmeringen voor het succes van koolstofprojecten zijn 1. Complexiteit, 2. Geen toegang tot financiering, 3. Winstgevendheid. Complexiteit, 2. Geen toegang tot financiering, 3. Winstgevendheid. Het doel van Commonlands is om deze barrières te slechten en te helpen bij het creëren van de hoogst mogelijke credits door technische ondersteuning te bieden, te helpen bij de financiering, financieringsbronnen aan de projecten te koppelen en markten te zoeken om credits te verkopen.
- Hoe maken kleine, door de gemeenschap geleide projecten een kans om deel te nemen aan de koolstofmarkt als ze niet de schaal hebben om het monitoring- en verificatieproces te betalen?
Voor een koolstofproject heb je schaal nodig, want het is erg duur en moeilijk. Als het te klein is, zijn de kosten te hoog en is het niet winstgevend. Projecten moeten schaalbaar zijn en ze kunnen schaalbaar zijn door de gemeenschappen te organiseren door bedrijven of verenigingen op te richten.
Het koolstofwerk van Wij. land
- Leidt de ontwikkeling van een gevalideerde methodologie tot een standaard zoals VERRA of GS? Als de methodologie onafhankelijk is, hoe denkt Wij.land de credits koopbaar of bruikbaar te maken met internationale standaarden die VERRA en GS hebben kunnen opstellen?
Aangezien er in Nederland een enorme onvervulde vraag is naar (agrarische) broeikasgasemissiereductiecredits, richten we ons momenteel op Nederlandse/nW Europese markten. Onze huidige aanpak is om de wij.land-methodologie te laten goedkeuren door de Nederlandse officiële autoriteit voor de koolstofmarkt SNK (stichting nationale koolstof markt). SNK is bezig met wordt onderschreven door ICROA, om het net zo robuust te maken als Verra en GS. In de tussentijd vertrouwen we erop dat onze transparantie, toegankelijkheid (zowel van het model als van de deelnemende boerderijen, meestal binnen een straal van 25 km van potentiële kopers), en de bijkomende voordelen van bodem- en landschapsherstel die worden betaald door de kredietverkopen, zorgen voor vraag en eerlijke prijzen.
- Hoe bent u van plan om in de toekomst een model te introduceren dat meer is gericht op insetting dan op compensatie, zodat bedrijven en de agrosector hun uitstoot binnen hun toeleveringsketen kunnen verminderen?
Door samen te werken met (zuivel)coöperaties die het overgrote deel van de producten van onze deelnemende boeren inkopen. De coöperatie kan boeren belonen voor het reduceren van de broeikasgasvoetafdruk van de melk en 'on pack' klimaatprestatieclaims maken aan producenten.We zullen zeer binnenkort een dergelijke samenwerking starten.
Tussen haakjes: Insetting heeft vanuit sociaaleconomisch perspectief niet altijd de voorkeur, omdat het aantal potentiële kopers van het certificaat van een bedrijf beperkt wordt (lock in). Wij. land is niet tegen het verkopen van credits aan 'de hoogste bieder', mits deze bieders een solide Tier 1, 2 en 3 emissiereductiebeleid hebben.
