Beschrijving
Winstgevendheid van amandelboerderijen onder agro-ecologisch beheer in Zuidoost-Spanje: Rekening houden met externaliteiten en opportuniteitskosten
V.De Leijster, R.W.Verburg, M.J.Santos, M.J.Wassen, M.Martínez-Mena, J.de Vente, P.A.Verweij
In dit onderzoek is de winstgevendheid van regeneratieve (agro-ecologische) amandelboomgaarden vergeleken met die van conventionele amandelboomgaarden. Daarnaast werd de invloed van prijspremies (de strategie van Almendrehesa), vergroeningssubsidies (bijvoorbeeld door de EU) en betalingen voor ecosysteemdiensten (erosiebestrijding en koolstofvoorraden) op de winstgevendheid van regeneratieve amandelboomgaarden gemodelleerd.
Composttoepassing bleek financieel het meest veelbelovend en resulteert in een hogere winstgevendheid dan conventioneel beheer. Het gebruik van vegetatiedek is winstgevend, maar minder dan conventioneel beheer. Prijspremies en subsidies kunnen gebruikt worden om het inkomensverschil in vegetatiebedekkingen te compenseren, maar dit zal duurder zijn dan wat er nu betaald wordt. Betalingen voor koolstof en erosiebestrijding zijn in deze regio/gewas niet voldoende om het inkomensgat van vegetatiebedekkingen te compenseren.
Bekijk gereedschap
Vincent de Leijster et al hebben uitstekend onderzoek gedaan naar de economische prestaties van conventioneel geteelde amandelen versus regeneratief geteelde amandelen 👌
Ik heb het even doorgelezen en één ding valt me het meest op: deze evaluaties worden gemaakt op basis van een aantal veronderstellingen die in het specifieke geval misschien wel kloppen, maar niet noodzakelijkerwijs hetzelfde zijn in verschillende contexten en in verschillende tijden (ik ben er bijvoorbeeld zeker van dat de kosten van mechanische activiteiten nu zijn gestegen door de gestegen brandstofkosten). Om te bevestigen dat PES de gestegen operationele kosten niet kunnen compenseren, zou er een echte markt voor ecosysteemdiensten moeten zijn, die voor de meeste ecosysteemdiensten niet bestaat. Wat betreft koolstof, de prijzen van de CO2teq, de standaard maatstaf op dit gebied, hebben een ongelooflijk groeiende prijs, daarom lijkt de prijs die daar wordt gebruikt, van 5€ op de vrijwillige markten, te verwijzen naar een waarde van 2017, die veel te oud (en te laag) is om tegenwoordig betrouwbaar te zijn. Zelfs de ETS-prijs is niet representatief, zowel omdat de ETS-prijzen nu hoger zijn, als omdat het ETS geen vrije markt is waar de individuele boer onafhankelijk kan toetreden.
Wat mij opvalt is dat na publicatie van zo'n artikel velen alleen de titel en het abstract zouden lezen en tot de zeer verkeerde conclusie zouden komen dat koolstofkredieten niet de moeite waard zijn om te onderzoeken, terwijl ze een steeds interessantere bron van inkomsten vormen, mits nagestreefd door een bekwame leider.
Met name interessant zijn de perspectieven van credits die voortkomen uit de permanente verwijdering van koolstof, zoals biochar, en credits die het mogelijk maken om het volledige verhaal te vertellen in plaats van zich alleen te richten op de hoeveelheid afgevangen CO2.
Dit is waar BlockCO2 voor bedoeld is, het koolstofkredietsysteem dat we op het punt staan te lanceren: https://www.aichio20.it/block-co2/